Caner

Caner przyszedł do polszczyzny z tureckiego, a jest złożony z dwóch słów. Pierwsze, `can`, Turcy wzięli z perskiego i znaczy dusza albo życie. Drugie, `er`, to dawne tureckie określenie mężczyzny, żołnierza, kogoś odważnego.

Razem dają dokładnie to, co mówi znaczenie: człowiek z duszą.

W Turcji `can` bywa czułym słowem. Tak zwraca się do bliskiej osoby, trochę jak nasze „kochany". Dołóż do tego `er`, a robi się z tego imię o dwóch twarzach. Ktoś z sercem. Ale też ktoś śmiały.

U nas Caner pojawia się rzadko, głównie w rodzinach tureckich albo mieszanych. Nie ma polskich imienin ani własnego zdrobnienia, więc w szkolnym dzienniku w Krakowie stoi zwykle sam, bez skróconej formy. I tak zostaje: dwa słowa, dusza i odważny mężczyzna.