Casandra

Casandra wyrasta z greckiego imienia Kassandra. Dawne odczyty łączą je z czasownikiem o blasku i z rdzeniem andr-, czyli mężczyzna. Stąd bierze się znaczenie „lśniąca nad mężem". W micie Kassandra była córką króla Priama w Troi. Apollo dał jej dar prawdziwej wróżby, a potem sprawił, że nikt w nią nie wierzył. Mówiła prawdę i przegrywała za każdym razem.

Hiszpanie wzięli to imię do siebie i trochę je zmiękczyli. Casandra brzmi tam swojsko, wraca w metrykach i codziennych rozmowach, dobrze leży w hiszpańskich ustach. Grecki rdzeń został, tylko akcent się przesunął.

U nas c ustępuje miejsca literze k. Tak powstaje Kasandra. Na szkolnej liście staje obok Kasi i Oli, blisko brzmieniem, a inna w zapisie. Po polsku sens jest prosty. Kasandra to ta, która się wyróżnia.