Areta

Areta wychodzi od greckiego aretē (ἀρετή). Grecy nazywali tak doskonałość, bo chodziło im o to, że ktoś albo coś robi swoje naprawdę dobrze. Filozofowie spierali się o to słowo długo. Po polsku mówimy o tym prościej, słowami „cnota" i „zaleta".

U Greków aretē bywała też postacią. W bajce, którą przekazał Ksenofont, kobieta o imieniu Aretē staje przed młodym Heraklesem na rozstaju dróg i proponuje mu tę trudniejszą. Obok niej stała druga kobieta i kusiła łatwym życiem, a Aretē obiecywała tylko trud i szacunek. Z rzeczownika o dobru zrobiło się imię.

Areta nie ma zdrobnień. Nie dorobiła się ani skróconej formy, ani męskiego odpowiednika, dlatego w dzienniku szkolnym stoi sama. Znaczy dokładnie to, co znaczyła po grecku: doskonałość, a po polsku cnotę i zaletę.