Alfred

Alfred przyszedł do nas z germańskiego pnia. Dawni Anglosasi złożyli to imię z dwóch słów: „ælf", czyli elf, oraz „ræd", czyli rada. Elfy uchodziły wtedy za istoty bystre i mądre, więc całość czyta się jako rada elfów, a po ludzku mądry doradca.

Najgłośniej nosił je Alfred Wielki, król Wessexu. Zmarł w 899 roku. Bronił swojego państwa przed najazdami wikingów, a przy tym zakładał szkoły i dbał o księgi. Dzięki niemu imię zapamiętano na długo, a potem wędrowało po całej Europie.

U nas Alfred brzmi dziś trochę staroświecko. Kojarzy się raczej z dziadkiem niż z małym chłopcem, czasem ze starym filmem. Ale ma też swój żeński wariant, Alfredę, i tu reguła zostaje ta sama. Zmienia się końcówka, bo sens trzyma się mocno: rada elfów.