Kostiantyn

Kostiantyn przyszedł do nas ze wschodu. To ukraińska postać greckiego imienia Konstantinos, a znaczy tyle co „stały, wytrwały". Grecy nosili je długo przed nami, a potem imię ruszyło dalej z Kościołem i osiadło nad Dnieprem.

Na pograniczu polsko-ruskim czuło się jak u siebie. Nosił je Konstanty Ostrogski, po ukraińsku Kostiantyn Ostrozky, hetman i możny z przełomu XV i XVI wieku. Jedno imię, dwa brzmienia, ta sama osoba.

Po polsku ten sam rdzeń mówimy trochę inaczej. Zwykle Konstanty, a w domu wystarczy Kostek. Dziewczynce dajemy Konstancję. Formy się różnią, ale sens trzyma się mocno: ktoś, kto nie odpuszcza.

Imię nie jest dziś częste. W szkolnym dzienniku Konstanty stoi gdzieś obok Jakubów, rzadziej, lecz nie znika. Na imieniny ktoś zawoła pełne Konstanty, a chłopiec i tak zostanie Kostkiem. I tyle o imieniu: stały, wytrwały.