Klaudiusz

Klaudiusz wywodzi się z łaciny. Stoi za nim rzymski ród Klaudiuszów, a jeszcze wcześniej przymiotnik claudus, czyli „kulawy", „chromy". Ktoś w rodzinie pewnie utykał, przydomek został, a potem awansował na dumne nazwisko.

Do polszczyzny imię weszło i się przyjęło, choć dziś częściej usłyszymy jego żeński odpowiednik, Klaudię. Na wschodzie ten sam rdzeń dał formę Klavdiia. Brzmienie złagodniało, ale sens się nie ruszył.

Wyobraź sobie chłopca, który na imieniny odbiera życzenia jako Klaudiusz. Nikt przy stole nie myśli wtedy o kulejącym Rzymianinie sprzed dwóch tysięcy lat. I dobrze, bo imię dawno przestało kogokolwiek naznaczać. Zostało tylko to jedno łacińskie słowo u korzenia, claudus – ten, co chroma.