Hélène

Hélène przyszło z greki. Rdzeń tego imienia łączy się ze słowami pochodnia i światło. Francuzi wygładzili samogłoski i dopisali akcent, a imię brzmi u nich miękko, po swojemu. Stąd cały ten francuski ton, lekki i elegancki.

W Polsce mówimy raczej Helena. Do dziewczynki wołamy Hela albo Helenka, i tak zostaje na całe podwórko. Grecka Helena stoi w tle, ta od Homera, przez którą zaczęła się wojna trojańska. Później była święta Helena, matka cesarza Konstantyna. To jej podanie przypisuje odnalezienie krzyża w Jerozolimie. Dlatego imię wędrowało po Europie razem z kościelnym kalendarzem.

Helena zapisze się w dzienniku pełnym imieniem. Nauczyciel odczyta je z listy. Ale koleżanki i tak powiedzą Hela. A samo imię trzyma się swojego początku, greckiego słowa na światło.