Gustav

Gustaw ma germańskie korzenie, choć najlepiej poczuł się na północy, u Skandynawów. Powstał ze starych słów: gautr, czyli Goci, i stafr, czyli podpora. Razem dają to, co po polsku zapisujemy jako podpora plemienia Gotów. Zdrobnień brak, wariantów też. Imię stoi samo.

Szwecja dała mu królów. Gustaw Waza w latach dwudziestych XVI wieku oderwał kraj od Danii i sięgnął po koronę. Sto lat później Gustaw II Adolf ruszył ze swoimi wojskami w niemieckie wojny, dlatego imię przyjęło się mocno także w Niemczech. Podpora z nazwy okazała się podporą w polityce.

W Polsce mówimy Gustaw, przez w. Nauczyciel czyta dziennik i zatrzyma się na nim dłużej, bo niecodzienne. Znał je Mickiewicz, bo Gustaw to bohater czwartej części Dziadów. Za imieniem kryje się prosty obraz: laska, o którą wspiera się plemię.