Gordana

Gordana zaczyna się od słowiańskiego rdzenia „gord", czyli dumny. Po polsku wyjdzie z tego: dumna. Nie chodzi tu o pychę. Bliżej temu do godności i prostej, wyprostowanej postawy, do kogoś, kto się nie kłania byle komu.

Ten sam rdzeń słychać w naszej mowie. Słowo „hardy" wyrosło z niego, więc Polak spotyka Gordanę już trochę oswojoną. Imię przyjęło się na południu Słowiańszczyzny, ale sens zostaje czytelny wszędzie tam, gdzie ktoś zna rdzeń. I brzmi swojsko, choć wędrowało z daleka.

Duma tu znaczy: nie garbić się.

Na szkolnej liście obecności imię broni się samo. Nauczycielka woła „Gordana", a znaczenie stoi tuż obok, bez tłumaczenia. Nikt nie sięga do słownika. Zostaje proste słowo: dumna, i stary rdzeń gord.