Dzvenyslava

Dzvenyslava przyszła z Ukrainy i od razu słychać w niej dwie części. Pierwsza wyrasta z prasłowiańskiego zvoniti, czyli dzwonić. Druga to slava, czyli sława. Razem dają to, co po polsku zapisujemy jako „dźwięcząca sława".

Dzwon nie jest tu ozdobą. Takie imię miało brzmieć i nieść się przez izbę, żeby ktoś je odwołał. Dawniej na Rusi wierzono nawet, że Dzvenysława to imię anioła stróża, co pilnuje człowieka całe życie. Ukraiński trzymał imię przy sobie i nie dorobił mu zdrobnień, więc idzie przez świat bez wariantów.

W polskiej klasie Dzvenyslava wygląda obco już na liście obecności. Nauczycielka potyka się o dzv na pierwszej lekcji, bo takiego zbiegu liter tu się nie spotyka. I tak zostaje. Ukraińska, z dzwonem zaszytym w środku i sławą, która ma dźwięczeć.