Dina

Dina wyrasta z hebrajskiego. Rdzeń din znaczy sądzić, oceniać, rozstrzygać. Stąd bierze się sens imienia: „osądzona", a łagodniej „sprawiedliwie oceniona". Ta druga wersja mówi o kimś, czyja sprawa skończyła się dobrze.

Najstarsza Dina pojawia się w Księdze Rodzaju. To córka Jakuba i Lei. Jej historia zajmuje jeden rozdział, ale imię przetrwało dużo dłużej i trafiło do wielu języków.

W polskiej klasie Dina brzmi krótko i jasno. Cztery litery, łatwo je zawołać. Imię nie dorobiło się u nas zdrobnień ani innych form, więc zostaje sobą i w dzienniku, i na formularzu w urzędzie.

Z sądu zostało samo rozstrzygnięcie na czyjąś korzyść. I tyle wystarczy. Dina znaczy „osądzona", a cieplej „sprawiedliwie oceniona".