Camila

Imię Camila wywodzi się z łaciny. Rzymianie mówili „camilla" na dziewczynkę z wolnego rodu, która pomagała kapłanowi przy ofiarach. Podawała naczynia, stała przy ołtarzu, czekała na znak. Stąd bierze się jego znaczenie: akolitka, dziewczynka szlachetnie urodzona.

Najsłynniejszą Camillę dał nam Wergiliusz. W „Eneidzie" to wojowniczka tak szybka, że biegła po łanie zboża, a kłosów nie łamała. Z poematu imię przeszło do łacińskiej pamięci, a potem zadomowiło się w krajach hiszpańskojęzycznych. Tam Camila brzmi swojsko do dziś.

Łacina mówi o służbie, nie o czystości. Dziewczynkę wybierano, bo pochodziła z dobrego domu, i właśnie z jej rangi wyrosło poczucie szlachetności. W polskiej klasie Camila zwykle jest jedna. Nauczyciel czyta imię z dziennika i idzie dalej, a ono znaczy tyle co akolitka, szlachetnie urodzona.