Vivien

Vivien wywodzi się z łaciny. Stoi za nim przymiotnik „vivus", czyli żywy. Rzymianie utworzyli od niego imię Vivianus, a francuski przejął je i skrócił do dzisiejszej formy. Dlatego znaczenie trzyma się blisko korzenia: żywy, pełen życia. Sam dźwięk imienia brzmi lekko i szybko, jakby chciał potwierdzić ten sens.

Francja dała temu imieniu twarz. Był święty Vivien z Saintes, biskup z V wieku, i to dzięki niemu imię było w użyciu na zachodzie Francji. Do polskich uszu przyszło więc z francuskim akcentem, ale z łacińskim rdzeniem. Brzmi obco, a jednak da się je od razu zapamiętać.

Dziś Vivien trafia do polskich metryk jako imię z importu. Rodzice wybierają je coraz częściej, bo francuska forma dobrze leży w uchu. Pisownia obca, sens znajomy. Kto je nosi, nosi łacińskie „vivus", czyli żywy.