Vinh

Vinh przyszło z wietnamskiego. Znaczy tyle co chwała, a blisko mu do zaszczytu i dobrego imienia. W piśmie stoi za nim znak 榮. Ten sam znak znają Chińczycy, a mówi on o rozkwicie i blasku, nie o samym rozgłosie.

W polskim uchu to jedna krótka sylaba. Nie ma zdrobnień, nie ma wariantów pisowni. Dziecko dostaje imię i takie mu zostaje. Na liście w szkolnym dzienniku Vinh czyta się wszędzie tak samo, bez wyjątku.

Sens trzyma się blisko początku. Chwała to tutaj nie poklask, a raczej to, że ktoś dobrze nosi swoje imię. Jest też miasto Vinh na północy środkowego Wietnamu, w prowincji Nghệ An, oparte na tym samym słowie. To realne miejsce, port i węzeł kolejowy. Imię znaczy chwała.