Valerian

Walerian przyszedł z łaciny. Stoi za nim czasownik „valere", czyli być silnym i zdrowym. Rzymianie nosili rodowe imię Valerius, a z niego zrobił się Valerianus. Jeden z Walerianów rządził cesarstwem w trzecim wieku. Imię dotarło więc daleko, aż na krańce dawnego świata.

Po polsku mówimy Walerian, ale częściej usłyszysz krótsze Walery. Kobieca wersja to Waleria. Wszystkie trzy trzymają się łacińskiego rdzenia i tego samego sensu: silny, zdrowy.

Tu znaczenie nie odkleiło się od źródła. „Silny, zdrowy" to nie późniejsza łatka. Tak brzmiał czasownik „valere" od początku i tak brzmi dzisiaj. Kiedy nauczyciel czyta Walerego z dziennika, czyta słowo o zdrowiu i sile.

Krótko i mocno. Walery, Walerian, Waleria to trzy formy jednego łacińskiego czasownika.