Ursel

Ursel przyszedł do nas z niemieckiego. To spieszczenie od Ursuli, imienia o germańskim rodowodzie. Znaczy niedźwiedziczka, po prostu mały niedźwiedź. Niemieckie rodziny wołały tak córki długo przedtem, zanim u nas rozpisało się pełne Urszula. Końcówka -el zdradza niemieckie ucho, ta sama co w Gretel i Hänsel.

W Polsce mocniej trzyma się wariant Urszula, a na co dzień skraca się do Uli. W szkolnym dzienniku prędzej trafisz na Ulę niż na Ursel. Ursel pachnie Niemcami, została po tamtej stronie granicy i po tamtej stronie języka. Ula za to biega po polskim podwórku jako zwykłe, swojskie wołanie.

Niedźwiedziczka nie straszy. To mały zwierz, oswojony, wzięty pod opiekę. Urszule świętują imieniny 21 października. I choć brzmi dostojnie w akcie z urzędu, w domu i tak zostaje Ulą. Od Ursel, przez Urszulę, po Ulę wraca jedno znaczenie: mały niedźwiedź.