Peli̇n

Pelin przychodzi z tureckiego. To zwykłe, codzienne słowo, nazwa rośliny. Turek słyszy w nim bylicę piołun, tę gorzką ziołową kępę z przydrożnych rowów i miedz. Po polsku mówimy na nią piołun.

Imię nie dorobiło się zdrobnień ani wariantów. Zostaje jedno: Pelin, krótko, prosto, bez ozdób. W Turcji noszą je dziewczynki, tak jak u nas dziewczynka bywa Jagodą albo Kaliną.

Piołun gorzknie na języku, dają go do absyntu i wermutu. Ale dawne zielniki cenią go jako lek na gorączkę i robaki, stąd zresztą łacińska nazwa Artemisia absinthium. Gorycz jest prawdziwa. Dawniej czytano też zioło jako obronę przed złem, choć ten sens dokleił się do rośliny później, długo po samym słowie. Pelin nosi je dziś dziewczynka w szkolnym dzienniku, a znaczy tyle co piołun.