Liana

Liana przyszła do nas z łaciny. Znaczy tyle co pnącze, roślina, która wspina się po pniu i szuka słońca. Słowo trafiło do łaciny naukowej przez francuskie liane, a to wiąże się z czasownikiem ligare, czyli wiązać. I pasuje. Pnącze czepia się wszystkiego, co ma pod ręką.

Botanicy do dziś mówią „liana" o zdrewniałych pnączach z lasów tropikalnych. To imię pokazuje więc nie cechę charakteru, tylko żywą roślinę. Katarzyna dostała swoje „czysta" dużo później, a Liana od razu wskazuje na coś zielonego, co pnie się w górę.

W szkolnym dzienniku Liana stoi obok imion świętych. Ale sama nie pochodzi od świętej, tylko od rośliny. Po polsku to po prostu pnącze.