Pascal

Pascal wyrasta z łaciny. Stoi za nim przymiotnik paschalis, czyli wielkanocny, a jeszcze dalej słowo Pascha, które znaczyło najpierw żydowskie święto, potem chrześcijańską Wielkanoc. Dawniej takie imię dostawał chłopiec urodzony w okolicach świąt. Kalendarz decydował za rodziców, imię mówiło o porze narodzin.

Największą sławę dała imieniu Francja. Blaise Pascal żył w latach 1623–1662 i zajmował się matematyką, fizyką oraz filozofią. Jego nazwisko trafiło potem na okładki podręczników, a samo imię wędrowało po Europie i wszędzie trzymało się łacińskiego sensu. U nas brzmi obco, bo nie ma polskiego odpowiednika ani zdrobnienia.

W dzienniku szkolnym Pascal siedzi między Piotrem a Szymonem jak gość z innego języka. Nikt go nie skróci do niczego swojskiego. Zostaje prosty i łaciński: wielkanocny.