Ido

Ido wywodzi się z hebrajskiego. Znaczy „świadek", czyli kogoś, kto był przy zdarzeniu i może o nim opowiedzieć. Po polsku brzmi krótko i twardo, dwie sylaby bez żadnego zdrobnienia. To nie skrót od niczego, tylko całe imię.

W Biblii hebrajskiej pojawia się Iddo, widzący i kronikarz, wymieniony w Księgach Kronik wśród tych, co spisywali dzieje królów Judy. Później wraca jako dziadek proroka Zachariasza. Dzisiejsze Ido sięga właśnie tamtego Iddo, choć zgubiło po drodze jedno „d".

Imię trzyma się blisko tradycji żydowskiej i wciąż nadają je chłopcom. Nie ma wersji żeńskiej ani spieszczenia, bo nie bardzo jest co skracać. W polskim dzienniku szkolnym stałoby samotnie, obce i od razu rozpoznawalne. Świadek mówi, co widział. Tyle znaczy Ido.