Doina

Doina to po prostu pieśń ludowa. Tyle mówi krótkie znaczenie i tego się trzymajmy. Imię wyrosło ze słowiańskiego rdzenia, a sama doina to piosenka, jaką śpiewa się z pamięci, bez zapisanych nut i bez nazwiska twórcy.

Doina bywa powolna. Śpiewa ją jeden głos, często sam, o tęsknocie albo o drodze przed siebie. To forma liryczna, ciągnięta długo i podawana z ust do ust. Słychać w niej powtórzenia i długie samogłoski. Zanim stała się imieniem, była muzyką.

W polskim kalendarzu Doina nie ma swoich imienin. Nie dorobiła się też zdrobnienia. Nikt nie skróci jej do dwóch sylab w dzienniku klasowym, bo nie ma czego skracać. I dobrze. Zostaje w całości: cztery litery, jedno słowo, jedno znaczenie. Pieśń ludowa.